Чй хушбахтист дада, ки аз кор баргашт! Ва духтарони ӯ воқеан фоҳиша ҳастанд, аммо онҳо инчунин аз ҷиҳати ҷинсӣ таҷриба доранд. Ман инро дӯст медорам, вақте ки духтарон мисли чӯб хобида нашаванд, балки ҳама чизро равшан мекунанд. Хушбахтона кӯшиш аз хари қатъии барои ҷалол. Ин ду зебоӣ орзуи ҳар мард аст, чӣ кор карданро медонанд ва ба маслиҳат ниёз надоранд. Ин хеле ҳаяҷоновар аст, ҳама як таркиш доштанд!
Чӣ як малламуй шањдбори шањдбори ва дилчасп сайд. Ман худам як соати пур аз куннилингус кардан ба чунин духтар новобаста аз он ки забонам чӣ арзиш дорад, зид нестам. Шарики вай чунин дастгоҳи калон надорад, ки аз он шаҳодат медиҳад, ки духтар дар бораи ӯ ғамхорӣ мекунад ва ӯ ӯро танҳо барои алоқаи ҷинсӣ истифода намебарад. Афсӯс, ки саҳнае, ки ӯ дар рӯи вай меояд, хеле кам нишон дода шудааст, ман мехостам бубинам, ки вай бо нутфа чӣ кор хоҳад кард.
Ҳоло ин ҷолиб аст.